கறுப்புயூலையில் எரியுண்டுபோன ஒற்றைஆட்சி

720

ஈழத்து மனமெங்கும் துடைத்து எறிந்து

மறக்க முடியாவண்ணம் நிறைந்திருக்கும்

கறுப்புயூலை நினைவுகள்.

ஓற்றைஆட்சிக்குள் வாழும்

தேசியக்கனவு அன்றை நாட்களில்

தென்னிலங்கை தெருக்களின்

நடுவிலே வீசப்பட்டுக் கிடந்தன.

ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒருமித்தெழுந்து

வர்க்கப்புரட்சி செய்யும்

பொதுவுடமைப் புரட்சியின்

வெட்டரிவாள் அவர்கள் கையிலும்

சுத்தியல் எங்கள் கையிலுமாக

நிரந்தரமாக பிரிந்தநாட்கள் அவை.

சிங்களதேசக் கொடியில் நின்ற சிங்கம்

நீட்டிய வாளுடன் தமிழரின்

உயிர்குடிக்க சிங்களதெருக்கள்

ஒவ்வொன்றிலும் உலா வந்த நாட்கள் இவை.

காலம் காலமாக சிங்களதேசத்தின்

வேருக்கு நீர் பாய்ச்சிய தமிழரின்

உடமைகள் உல்லாம் உருவப்பட்டு

ஆணிவேரும் அறுக்கப்பட்டு

துரத்தப்பட்ட நன்றிகொன்ற தினங்கள் அவை.

கொழும்புத்துறைமுகத்தில் இருந்து

தமிழரை ஏற்றிக்கொண்டு கப்பல்

காங்கேசன்துறை வந்து நின்றபோதே

இலங்கைத்தீவு ஒரு தேசம் என்ற

வார்த்தை பாக்குநீரிணைக்குள் அமிழ்ந்துபோனது காண்.

எரித்தும் அடித்தும் குதறப்பட்ட

தமிழர்களின் சடலங்களின் மீதும்

தென்னிலங்கை அகதிமுகாம்களில்

கட்டியிருந்த ஒற்றை ஆடைகளுடன்

உணவுக்கு வரிசையில் நின்ற

தமிழர்களின் நெஞ்சுக்குள்ளும்

போர் என்றால் போர் என்ற

பேரின சனாதிபதியின் பிரகடனம்தான்

சிங்களத்தின் ஒரே செய்தியாக

அழிக்கமுடியாமல் எழுதப்பட்டது அப்போது.

தென்னிலங்கைத் தெருக்களில் தமிழர்

உயிர்குடித்து வழிந்துஓடிய ஆதிக்கவெறி

வெலிக்கடையின் மதில்கடந்து உள்நுழைந்தும்

உயிர்பறித்தும் கண்அகழ்ந்தும்

புத்தருக்கு படையலிட்டு வெறியாடியது.

அன்றைக்கு புத்தன் நினைத்திருப்பான்

வெறும் சித்தார்த்தனாகவே இருந்திருக்கலாம் என்று.

அரசமரத்துக்கு கீழிருந்த நாட்களுக்காக

நிச்சயம் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்துமிருப்பான்.

இன்றைக்கு 34 ஆண்டுகள்

ஓடியும் உருண்டும் கடந்தும் போனதுதான்.

அந்த நாட்களில் சிங்கள தெருக்களில்

கோடுபோட்ட பியாமா சாரத்துடன்

வெறியாட்டமாடிய தெருக்கோடி சண்டியரும்,

தென்னிலங்கை அலுவலகங்களில்

ஒன்றாய் உண்டுகழித்து வேலை செய்த

ரை கட்டிய சிங்கள லொக்குமாத்தையாக்களும்

ஒரே செய்தியையே தமிழருக்கு சொல்லினர்.

இது உங்கள் தேசமல்ல.

இது உங்கள் நாடும் அல்ல.

இன்றைக்கும் தொடரும் சிங்களத்தின்

செய்தியும் பிரகடனமும் இதுதான்.

கடந்துபோகும் ஒவ்வொரு கறுப்புயூலையும்

இன்னும் இன்னும் அழுத்தமாக

சொல்லிக் கொண்டு போகிறது.

சிறீலங்கா தமிழரின் தேசமல்ல.

தமிழரின் தாயகம் தமிழீழம் என்றே!

இந்த கறுப்புயூலையிலும்

இந்த முடிவே இன்னும் ஆழமாக மனதுக்குள்.!

எங்களுக்கென்றொரு தாயகம் வேண்டும்.!

– ச.ச.முத்து-

கறுப்பு யூலையின் நினைவு வணக்க நாள் இன்றாகும்.
தமிழர் தாயகத்திலும், தன் தேசத்திலும் வாழ்ந்த தமிழர்கள் மீது 1983ம் ஆண்டு யூலை மாதம் 23ம் திகதி சிங்கள பேரினாவாத அரசினால் தமிழ் மக்களுக்கெதிராக கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டு இனப் படுகொலை செய்யப்பட்ட தமிழீழ மக்களின் நினைவாய் தமிழர்களில் நெஞ்சங்களில் ஆறாத துயராமாய் கறுப்பு யூலையின் 34ம் ஆண்டு நினைவு வணக்க நாள் இன்றாகும்
இலங்கைத்தீவில் இரு இனங்களுக்கு இடையே என்ன நடக்கிறது என்று இந்த உலகம் புரிந்திராத, அறிந்திராத காலத்தே பௌத்த சிங்களப் பேரினவாத ஆட்சியாளர்களால், தமிழ் இனத்திற்கு எதிராக நடத்தி முடிக்கப்பட்ட கொடூரமான காட்டுமிராண்டித்தனமான இனச்சங்காரமே கறுப்பு யூலை.
சிங்கள ஆட்சிபீடத்தின், நன்கு திட்டமிட்ட நடவடிக்கையாக, அரங்கேற்றப்பட்ட இந்தக் கொடுமைக்கு பல்லாயிரம் தமிழர்கள் பலியாக்கப்பட்டனர்.
தமது கடுமையான உழைப்பால் தமிழர்கள் சேர்த்துவைத்த வளங்களை, செல்வங்களை, சொத்துக்களை, சிங்களக் காடையர்கள் கொள்ளையிட்டனர். தீவைத்து மகிழ்ந்தனர். தமிழ்மக்களின் பொருளாதார வளம் முற்றாக அழிக்கப்பட்டது.
சொத்துக்களையும் சொந்தங்களையும் இழந்து, தென்பகுதியில் இருந்தும், மலையகப் பகுதிகளில் இருந்தும் தமிழர்கள், தமது தாயகம் நோக்கி அகதிகளாக விரட்டப்பட்டனர்.
எமக்கென்றோர் தாயகம் உண்டென்ற உண்மை வெளிப்பட்ட தருணம் அது. துன்பதுயரங்களுடன், உடல்காயங்களுடனும் மனக்காயங்களுடனும் வந்த தனது மக்களை, தமிழர் தாயகம், வரவேற்று மருந்திட்டது, உணவிட்டது. ஆதரவாய்த் தாங்கியது.
பல்லாயிரக்கணக்கானோர், இலங்கைத் தீவைவிட்டு, இந்தியாவிற்கும் மேற்கு நாடுகளுக்கும் அகதிகளாக வெளியேறினர்.
வெலிக்கடைச் சிறையில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் அரசியல் கைதிகள் ஐம்பத்திமூன்று பேர், சிறைச்சாலைக்குள் வைத்து இரண்டு கட்டங்களாக, மிருகத்தனமான முறையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு, படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.
தமிழ் மக்களுக்கெதிரான இந்த வன்முறை வெறியாட்டத்திற்கு வித்திட்டுவிட்டு, வேடிக்கை பார்த்த சிங்கள அரசு, சர்வதேச மனிதாபிமான அமைப்புக்களின் சுயாதீனமான நீதி விசாரணைக் கோரிக்கைகளை முற்றாக நிராகரித்தது.
மாறாக, வெலிக்கடைச் சிறையிலும், ஏனைய பகுதிகளிலும், இனப்படுகொலையை முன்னின்று நடத்திய சிங்களக் காடையர்களுக்கு, வீடுகள், வசதிகள் வழங்கி, தமிழர் தாயகப் பகுதியில் குடியேற்றியது சிங்கள அரசு.
இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குமுன், தமிழ் மக்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட கறுப்பு யூலைக் கொடுமைகளை தட்டிக்கேட்க மறந்த, சர்வதேச சமூகத்தின் பொறுப்பற்ற போக்கே, இன்று பன்மடங்கு கொடூரத்தை, கொடுமையை எம்மினம் முள்ளிவாய்க்காலில் அனுபவிக்க நேர்ந்தது.
எண்பத்தி மூன்றாம் ஆண்டு, ஆடிக் கொடுமையைத் தொடர்ந்து, சென்னையில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் உரையாற்றிய இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்தி இலங்கையில் இதுபோன்ற காட்டு மிராண்டிச் செயல்கள் மீண்டும் ஏற்படாதிருக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என உறுதியளித்திருந்தார்.
ஆனால், இன்று, முள்ளிவாய்க்காலை வெறிகொண்டு நடத்திமுடித்திருக்கும் சிங்கள இனவெறி அரசு, இந்தியாவின் யுத்தத்தையே தாம் நடத்திமுடித்திருப்பதாக உரிமையோடு பெருமை பேசுகின்றது.
கறுப்பு யூலையுடன் சிங்களப் பேரினவாதக் கொடுமைகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளியை சர்சதேச சமூகம் இட்டிருந்தால், தமிழர்களுக்கு எதிரான கட்டற்ற வெறித்தனத்தை சிங்களம் முள்ளிவாய்க்கால்வரை தொடர்ந்திருக்காது.
இன்று சிங்கள அரசு, தனது திட்டத்தின் அடுத்த கட்டம் நோக்கி நகர ஆரம்பித்திருக்கின்றது. தமிழர் தாயகத்தை முற்றாக ஆக்கிரமித்து, தமிழ் இனத்தை முற்றாக, சிங்களத்துள் கரையவைக்கின்ற திட்டத்துடன் அது தனது நடவடிக்கைகளை தீவிரப்படுத்தியுள்ளது.
இராணுவ முற்றுகைக்குள் தமிழர் தாயகத்தை வைத்தபடி, தமிழ் மக்களின் மொழி, கலை, பண்பாட்டு விழுமியங்களில் கைவைத்துள்ளது சிங்களஅரசு. பௌத்த மதத்திணிப்பை தீவிரமாய் மேற்கொண்டுள்ளது. சிங்களக் குடியேற்றங்களைத் தாராளமாய் மேற்கொண்டுவருகின்றது.
கறுப்பு யூலைகள் மீண்டும் இடம்பெறாமலும், முள்ளிவாய்க்கால்கள் தொடராமலும், தமிழர் தாயகத்தில், தமிழினம், தன் அடையாளங்களுடன், சுதந்திரமாக வாழுகின்ற ஒரு நிலைமையை உருவாக்கின்ற ஒரு காலமாக இக்காலம் அமைய புலம்பெயர்ந்துவாழும் தமிழர்கள் தீவிரமாய் உழைக்கவேண்டிய காலம் இது.
தமிழ்மக்கள் மீதான இனஅழிப்புக்கொடுமைகள், சர்வதேச சமூகத்தால், இயல்பாகத் தட்டிக்கேட்கப்படமாட்டாது என்பதும், தடுத்துநிறுத்தப்படமாட்டாது என்பதும் கசப்பான வரலாற்று உண்மையாகும்.
சர்வதேச சமூகத்தை எம்பால் திரும்பிப்பார்க்கவைப்பதும், செயற்பாடுகள் நோக்கி அதனை நகரவைப்பதும் புலம் பெயர்ந்துவாழும் தமிழ் மக்களின் தலையாய கடமையாகும்.
புலம்பெயர்ந்து வாழும் தமிழ்மக்கள், தமிழர் அமைப்புக்களின் முழுமையான கவனமும், செயற்பாடுகளும் தாயக மக்களின் பால் திரும்பட்டும்.
ஒற்றுமையுடன் பரஸ்பர ஒத்துழைப்புடன், எங்கள் தாயக மக்களுக்களின் விடுதலை வாழ்விற்காக பணியாற்றுவதென்ற உள்ளார்ந்த உறுதிமொழிகளை, கறுப்பு யூலைக் கனத்த நினைவுகளுடன் மனங்களில் ஏற்றுக்கொள்வோம்.




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *